▪مرحلهٔ اول : قیز دیلهمک (معنای عبارت ، خواستگاری از دختر است) :

در این مرحله که به آن «آغیز اورماق» نیز به آن می نامند ، خانوادهٔ پسر پس از مشاوره و اتخاذ تصمیم برای عروسی پسرشان ، چند نفر از افراد ریش سفید و معتمد را که «سووچی» می نامند ، به خانهٔ عروس میفرستند. پس از صرف چای و خوردن نان ـ که معمول ترین رسم ترکمنها در پذیرایی از مهمان است ـ یکی از سووچی ها رو به پدر خانواده می گوید[۱] که «خبرمیزی آل! ، بیز خبرلی گلدیک!» (معنی مفهوم کلی اینکه «ما حامل خبری هستیم » )

خانوادهٔ دختر دم بخت که معمولاً با دیدن این افراد ، منتظر این جمله است ، در پاسخ می گوید : «خوش خبرنگیزی آیدینگ!» (یعنی اینکه منتظر شنیدن خبر خوش شما هستیم) و سووچی ها نیز خبر را با این عبارات بیان می کنند :« قیزی نگیزی دیلهمأگه گلدیک» و یا «قوداچیلیقا فلانی یوللادی» و یا «فلانی قیزینگیزدان طماکین» ( به این مفهوم که فلان خانواده ما را برای خواستگاری از دختر شما فرستاده است) . به این ترتیب صحبت های مقدماتی آغاز می شود و سرانجام این صحبت ها با بررسی بیشتر این موضوع از سوی خانوادهٔ دختر به پایان می رسد و سووچی ها می روند تا چند روز بعد برای شنیدن نتیجهٔ بررسیها و مشاورات ، دوباره به آنجا برگردند.

ادامه مطلب

اينم چند تا داستان خيلي كوتاه واسه اونايي كه خواسته بودن داستانا مفهومي باشه!!!!  اميدوارم كه خوشتون بياد

درس اول -زن نظافتچى

من دانشجوى سال دوم بودم. یک روز سر جلسه امتحان وقتى چشمم به سوال آخر افتاد، خنده‌ام گرفت. فکر کردم استاد حتماً قصد شوخى کردن داشته است. سؤال این بود: «نام کوچک زنى که محوطه دانشکده را نظافت می‌کند چیست؟»
من آن زن نظافتچى را بارها دیده بودم. زنى بلند قد، با موهاى جو گندمى و حدوداً شصت ساله بود. امّا نام کوچکش را از کجا باید می‌دانستم؟
من برگه امتحانى را تحویل دادم و سؤال آخر را بی‌جواب گذاشتم. درست قبل از آن که از کلاس خارج شوم دانشجویى از استاد سؤال کرد آیا سوال آخر هم در بارم‌بندى نمرات محسوب می‌شود؟
استاد گفت: حتماً و ادامه داد: شما در حرفه خود با آدم‌هاى بسیارى ملاقات خواهید کرد. همه آن‌ها مهم هستند و شایسته توجه و ملاحظه شما می‌باشند، حتى اگر تنها کارى که می‌کنید لبخند زدن و سلام کردن به آن‌ها باشد.
من این درس را هیچگاه فراموش نکرده‌ام.

******* ******* ******* ******* ******* ******* *******

راستی یادم رفت بگم داستان نقل قوله!!! به اصطلاح خاطره است.

اگه علاقه مند به خوندن داستان دیگه هستین به ادامه مطلب مراجعه کنین

ادامه مطلب

اين سايت، عجب موسيقي زمينه زيبايي دارد كاش مي توانستم آن را داشته باشم.
بله منهم چندين بار اين وسوسه به سراغم آمده . اما چطور مي توان فايل موسيقي يا صدا پس زيمه يك سايت را براي خود save كرد؟ روي صفحه اي كه خواستار صداي پس زمينه آن هستيد برويد. كليك راست كنيد، و روي Source برويد و كليد موس را رها كنيد تا صفحه Source باز شود.

در اين صفحه به دنبال عبارت bgsound بگرديد. وقتي آن را يافتيد جلوي آن نام فايلي مي بينيد، مثلا به صورت pop.mid اين نام را برداريد و در جعبه آدرس سايت، آخرين عبارت (كه پس از آخرين / آمده است) را حذف كرده و بجايش اين نام را يعني pop.mid را تايپ كنيد و نهايتا كليد enter را بزنيد. فايل صوتي آماده است!

براي مثال اگر آدرس صفحه چنين بود:

www.worldmusic.com/africa/senegal/folkore.html

آن را به اين صورت بنويسيد:

www.worldmusic.com/africa/senegal/pop.mid

ادامه مطلب

برف اومده بود.هوا خیلی سرد بود.

سارا صدای درو شنید و پا شد تا درو باز کنه.اما وقتی درو باز کرد دید که که کسی پشت در نیست.فقط یه پاکت کوچیک ازلای در رو زمین افتاد.سارا پاکت و برداشت و شروع کرد به خوندن:

    سارای خوبم...سلام

  امروز می خوام بیام خونت و مهمونت شم.خیلی خیلی دوست دارم...

                                                                                «خدا»

سارا خیلی جا خورده بود:«چرا خدا می خواد بیاد خونم؟؟؟من که آدم مهمی نیستم!!!» وقتی به خودش اومد یادش افتاد که تو خونه چیزی واسه پذیرایی نداره...فقط یه ذره پول تو جیبش بود که تصمیم گرفت زودتر بره و چیزی واسه پذیرایی کردن از مهمون مخصوصش بخره.

  سارا رفت و تنها چیزایی که تونست بخره یه قرص نون بود و دو بطری شیر.آروم آروم تو سرما و برف داشت به خونه می رسید که یهو یه پیرمرد اومد جلو و گفت:«سلام خانم.من و همسرم خیلی سردمونه و گرسنه ایم.می شه بهمون کمک کنیم».سارا به پیرمرد و پیرزن نگاه کرد. گفت:«متاسفانه یه کم پول داشتم که با اونا غذا خریدم که از مهمونم پذیرایی کنم و دیگه هیچی ندارم...».پیرمرد تشکر کرد و با همسرش توی برفا،قدم زنان دور شد.سارا احساس درد شدیدی تو وجدانش کرد.فورا پیرمرد وهمسرشو صدا زد و هر چی خریده بود به اونا داد،بعد شالشو روی دوش پیرزن گذاشت و سمت خونه حرکت کرد.

دیگه نمیدونست باید چی کار کنه.دیگه هیچی نداشت تا از خدا پذیرایی کنه و خیلی ناراحت بود... .

سارا به خونه رسید و درو باز کرد که متوجه نامه ی دیگه ای شد که رو زمین افتاده بود...نوشته بود:

  سارای خوبم...سلام

  از بابت پذیرایی که کردی ممنونم.شالی هم که دادی خیلی قشنگ بود...خیلی غافلگیرم کردی.خیلی خیلی دوست دارم...

                                                                           «خدا»

زندگی جیره ی مختصری است/مثل یک فنجان چای/وکنارش عشق است/مثل یک حبه ی قند/زندگی را با عشق نوش جان باید کرد...

دیروز و فردا دست به یکی کردند.دیروز با خاطراتش مرا فریب داد.فردا با وعده هایش مرا خواب کرد...آنگاه که بیدار شدم،وای خدایا که امروز هم رفته بود...

هزاران نفر برای باریدن باران دعا می کنند،غافل از اینکه خدا با کودکی است که چکمه هایش سوراخ است...

ناله برون آید از این دل هنوزم که هنوز است،خدایا...انگار هنوزم که هنوز است،کسی هست که این دل به تپیدن مشغول است...آری انگار کسی هست...

در سینه جایش نبود...به ناچار با دانه ای گفتم درد خویش را.برایش شعری از چشمان تو سرودم.گفتم که چشمانت آفتابیست...دانه ی بی حیا هوایت به سرش زد و سر از خاک برون آورد...آفتابگردانی شد که تا ابد به دنبالت به آسمان ها می نگریست...

تیک تاک ساعت یادآور عمریست که بی دوست می گذرد...با دوست هرگز صدای ساعت را نمی شنویم.ای دوست اگر می بینی که دیگر صدای تیک تاک های ساعت را نمی شنوم،این نیست که بی وفا گشته ام ای دوست،نه...بدان که تو نیستی و زمزمه های ساعت گوش مرا کر کرده است و دیگر هیچ نمی شنوم...                                 

                                                                    فردا

           دوست من...هرگز وارد دلی نشو که مجبور شوی خودت را کوچک کنی...در عوض در دل های بزرگ را بزن...

!تیک... تاک

:تیک... تاک! تیک... تاک! لحظه، آه، می رود
.ناگزیر، سر به زیر، پا به راه می رود
!عمر من، بمان، بمان، مهلتی... خدای را-
.بی وداع، بی کلام، بی نگاه می رود
قطره قطره، چشمه وار، لحظه لحظه می چکد؛
.ماه و سال می شود، سال و ماه می رود
با پگاه زرنشان، آفتاب می دمد؛
.با پسین خونفشان، سوی چاه می رود
،تا حریرخواب را بر خیال می کشم
.یک سپید می رسد، یک سیاه می رود
،پرده وار عمر من، زین سپید و زان سیاه
.راه راه می شود، راه راه می رود
-این که می رود منم، نیست بازگشتنم
.وای من! به او بگو نابگاه می رود

،کوبه های نبض من از شمار خسته شد
...لحظه لحظه، عمر من، آه، آه، می رود

از سیمین بهبهانی

ادامه مطلب

سلام.امروز می خواهم یه کم تفاوت رو احساس کنم.می خوام خیلی خودمونی تر تو وبلاگ بنویسم.یه سوال هم از همین ابتدا ازت می پرسم و اون هم اینکه تا حالا شده عاشق بشی؟
منظورم عشق به یه چیز خاصه.اون چیز خاص میتونه هر چی باشه.مثلا یه کتاب.یا شاید یه بیت شعر.

من عاشق یه ترانه ترکمنی هستم که واسه من ارزشی خیلی بیشتر از یه ترانه معمولی داره.به قول خودمونی تر **قیزیلا سوامالی(میشه اونو آب طلا گرفت)**.
به نظر من اگه پندهایی که خواننده در قالب آهنگ عرضه میکنه رو بتونیم تو زندگی خودمون پیاده کنیم شاید زندگی کردن هم برای خودمون و هم برای اطرافیانمون ارزشی بیش تر از یه زندگی معمولی پیدا کنه.

در پایان هم آهنگ رو واسه دانلود میذارم.شاید شما هم با من هم عقیده شوید.. 

دانلود آهنگ

  حتما همه شما ارديبهشت امسال را بخاطر داريد.ارديبهشتي كه شايد تلخترين بهار را در سال هاي اخير براي همه ي ما رقم زد.ارديبهشتي كه همه ما،نوابي ها را سوگوار كرد.ارديبهشتي كه يك عزيز را از ما گرفت.

  به ياد دارم اواخر ماه،ناگهان مصطفي كه اضطراب در چهره اش پيدا بود،در اتاق را باز كرد و گفت كه متاسفانه يك عزيز را از دست داده ايم...من كه ترس وجودم را فرا گرفته بود پرسيدم كه او كيست.مصطفي كه معلوم بود بغض امانش را بريده،ناگهان سيلي از اشك در صورتش جاري شد...در بين هق هق هاي او متوجه شدم اتفاقي كه نبايد مي افتاد،افتاده است.آري او بلوك6 بود كه ما را تنها گذاشته و به آسمان ها پر كشيده بود.

  جريان از دو هفته قبل از اين رويداد،شروع شده بود.مدتي بود كه كسي از بلوك6 خبر نداشت.كم كم داشتيم نگران مي شديم.يك هفته گذشت و هنوز از او خبري نبود.همه اين نگراني ها به اين دليل بود كه قبلا نيز همه شاهد سؤ قصدهايي بوديم كه به جان او شده بود.اما در اين جريان ها خوشبختانه تروريست هايي كه هنوز هم هويت آنها معلوم نيست،نتوانستند به اهداف شوم خود برسند؛البته متاسفانه در اين جريانات پاي چپ جلويي اين بچه گربه ي دوست داشتني دچار شكستگي شد كه با رسيدگي تمامي دانشجويان خوابگاهي،تا حدودي توانستيم سلامتي او را برگردانيم؛اكنون كه در حال نوشتن اين متن هستم قطره اشك هايم كاغذ را خيس ميكند و دعا ميكنم كه روح بلوك6 در آرامش كامل باشد.

   پس از اينكه يك هفته از ناپديد شدن بلوك6 گذشت تصميم گرفتيم جريان را به اطلاع مقامات خوابگاه برسانيم.آنها نيز گفتند قضيه را پيگيري خواهند كرد.يك هفته ديگر گذشت كه ناگهان بچه هاي اتاق 905 به سرپرستي اطلاع دادند علي كه يكي از اعضاي اتاق 905 است،بي هوش شده و نتوانستند كه او را هوشيار كنند.به سراقش رفتند و متوجه شدند كه او در حال قدم زدن در حوالي بلوك 9 بوده كه ناگهان جسد بلوك6  كه در كنار يكي از چاه هاي آب افتاده او را منقلب و شوكه كرده است.پس از شناسايي جسد توسط مادر اين بچه گربه،اين خبر از رسانه هاي گروهي به اطلاع مردم رسيد و قرار شد مراسم تشييع جنازه ي او فرداي آن روز از انتهاي بلوك9 - محل پارك اتوبوس ها- تا نگهباني،برگذار شود.

   تشييع جنازه ي بلوك6 بود...هيچكس باور نمي كرد.سهيل چه اشك هايي كه نمي ريخت...امير را ديدم كه فقط به تابوت بلوك6 خيره شده بود و با اندوه چيزي زير لب زمزمه مي كرد...مصطفي سعي مي كرد تا مشكلي در اجراي با شكوه مراسم پيش نيايد و از سويي به سوي ديگر مي رفت،اما معلوم بود كه از همه ي بچه ها اندوه بيشتري وجودش را فرا گرفته بود.

    اما چيزي كه اينجا باقي مي ماند چگونگي مرگ ب6 بود.يكي از گروه هاي انحرافي نظر به خودكشي او داده بود كه سريعا اين امر از سوي مسئولين رسيدگي پرونده مردود اعلام شد.طي مصاحبه اي كه با سجاد،مسئول اصلي رسيدگي به پرونده داشتيم،گفت:هرگونه نظر مبني بر خودكشي آقاي بلوك6 را به شدت محكوم مي كنيم و هرگونه شايعه پراكني به منظور خراب كردن اين چهره ي مردمي و دوست داشتني،پيگرد قانوني خواهد داشت...به تمامي مردم سوگوار قول مي دهم سريعا همه چيز شفاف سازي خواهد شد و مسببان احتمالي مرگ بلوك6 به دست قانون سپرده خواهند شد.

   طي اين تحقيقات تمامي اعضاي بلوك6 فرا خوانده شدند و همچنين از خانواده ي ب6 بويژه از سه برادر بزرگترش خواسته شد كه براي پاسخ دادن به پاره اي از سوال ها به بلوك 6 ،زادگاه ب6 بيايند.

    ديگر از آن بچه گربه ي دوست داشتنيه پشمالو خبري نيست.ديگر از صداي بازي كردن او و مسعود خبري نيست.از او جز باند سفيد رنگ كه به پاي زخميش بسته شده بود يادگاري به جا نمانده كه تصميم اتخاذ شده اين بود كه آن را به تابلوي ورودي پله هاي بلوك 6 نصب كنند تا ياد او هرگز از خاطرها نرود...اما چه بايد كرد با غم نبودش.از غم نبود بلوك 6... .

قصه دختر بچه اي که بخاطر پدرش شايد هم پدرومادرش آواره و دربه در شهرهاي بزرگ و کوچک شده بود.
بيچاره دخترک با چشماني مظلوم به اطراف خيره بود.شايد در دل مي گفت نميخواهم ترک کنم صحرايم را. چرا بايد ترکش کنم؟؟؟
 اسمش مايسا بود.پدرش کارگر ساده از شهري به شهر ديگر مهاجر.
دخترک با لباس هايي ژنده و کثيف کنار بابايي(خودش اینگونه مي گفت) ايستاده بود و هر دو در انتظار حرکت اتوبوس تهران.معصوميت و مظلوميت از نگاه دخترک مي باريد.
آه...چقدر دلم گرفت!!!
يک لحظه که از پدرش جدا شد رفتم سراغش و از احوالش پرس و جو کردم.
مي گفت ماماني رفته پيش خدا و ما هميشه به دنبالش هستيم تا پيدايش کنيم.از اين شهر به آن شهر!
آري...اين جمله را بارها از پدرش شنيده بود!!!

(براساس ماجراي واقعي از ايليارنامه)

**پ ن:ایلیارنامه نوعی دفتر خاطرات است که بنده به شخصه در آن کتابت مینمایم.

                پیک وحی است که در غار حرا می آید / به محمد ز خداوند ندا می آید

            ای خلایق همه این طرفه ندا را شنوید / گوش های شنوا حکم خدا را شنوید

                                   مبعث، روز برانگیختن خِردهای دفن شده

                                    در تابوت خرافه گرایی و جهل پیشگی،

                                 و روز تولد عاطفه های زخمی شده در رقص

                                            شمشیرهای تعصب است

                                                 عیدتان مبارک.